Bring Me To Life

1blackrose — Mon, 30 Mar 2009 07:59:18 GMT

این جا ماداگاسکار من است . رومن گاری راست می گفت . گیر افتاده ام میان زنهای باکره
و آدم های نحس بوگندو !!!! و خوب می دانم جای من این جا نبوده و نیست .

صبح یکی از روز های دلپذیر ماه مارس ، یک کم ساز بزنی ، هر چیزی که شد ، هر چقدر هم که مزخرف بود . کمی لبخند بزنی . کمی کتاب بخوانی . چند خطی شعر . چای بنوشی . گیرت اگر آمد ، قهوه ای ، چیزی .
و فکر کنی تمام این سال ها ، با تمام سختی هاش ، گذشت .
گذشت و اینش از همه وحشتناک تر است .
و یک وقت هایی فکر می کنم چه صبورم من و فکر می کنم ببینی کی و کجا لبریز شود کاسهء صبرم و فکر می کنم چه خسته ام از این همه فکر که بسته اند راه گلوم را و دارم خفه می شوم از هر چه کلمه و ای کاش .
کاوه می گوید ؛ « دیروز توی سوله دعوا شد ... » وای خدایا . دوباره یادم می اندازد . یک ماداگاسکار واقعی ! چرا تمامش نمی کنند ؟ بقیه اش را نمی شنوم . گور پدر پسر های دماغ عملی و دختر های زشت باکره . میلم به غذا نیست . دلم می خواهد بروم این راه خاکی را تا ته ببینم به کجا می رسند این مورچه ها آخرش .

بی خیال هر چه اقتصاد دان و فریدمن و کینز و ... ، گوشم را می سپارم به آواز پرنده ای نه چندان دور دست ، باد هم می آید از میان پنجره های باز و می رود زیر شالم ، تکان می دهد آرام موهام را ، چشمم به سبزی چمن ها و سوله که از این جا پیداست و بسیار هم زیباست... یادم می رود!

این جا ، ماداگاسکار من است ، صفر درجه بالای خط گه !!!!!...

Friday, November 21, 2008

1blackrose — Fri, 27 Mar 2009 15:01:18 GMT

_ همه چیز از آن جا شروع می شود که هوا ابری نیست و حسابی سرد است و جمعه نحس است و من ، تنها ، توی خالی خانه ، حالم خوب نیست . توی این هوای سرد ، ابر که نباشد ، هیچ نمی چسبد بهار . بهار ماه باران است . ماه ابرهای بارور خاکستری و پیاده روی . آره حالم خوب نیست و بیخودی زیر لب می گویم ؛ « من خوبم ! همه چیز درست می شود ! » با این همه تمام اجزای بی شرف بدنم ، لجبازانه نمی خواهند بپذیرند ؛ « یک جای کار می لنگد ! » مثل پاهام که نمی خواهند راه بروند ، قلبم که می تپد تند و تند ، چشم هام که می سوزند ، دست هام که نمی خواهند نگه دارند شیشهء خیار شور را . آخ که چقدر خسته ام . و شیشهء خیار شور ، شترق می افتد روی سرامیک های آشپزخانه و آبش شره می کند و به گند می کشد آشپزخانه را و بد تر از آن روح خستهء مرا . داد می زنم ؛ « لعنتی ! ... » یک وقت هایی دنیا و شیشه های خیار شورش حتی ، با آدم سر جنگ دارند انگار ! نه ؟همین جوری که شیشه های شکستهء پخش و پلا را با جارو جمع می کنم فکر می کنم ؛ « باید با یکی حرف بزنم ! » خیار شور ها را می ریزم توی سطل زباله و فکر می کنم ؛ « باید با یکی حرف بزنم ! » با دستمال می افتم به جان سرامیک های آشپزخانه و اشکم سرازیر می شود ؛ « باید با یکی حرف بزنم من ! با یکی ... »

_ یک دوش آب گرم می گیرم ، لیوان چای توی دستم فکر می کنم ؛ « چه بد که یاد گرفتم ، تنهایی ، با درد هام کنار بیایم . چه بد ! »

_ همه چیز از آن جا شروع که نه ، تنها تمام می شود . و باورش سخت است . درد دارد .

_ من ؟ بسیار ، بسیار غمگینم ...شما ، سرتان سلامت ...

یادگاری

1blackrose — Thu, 20 Nov 2008 13:31:39 GMT

خاطراتت تنها یادگاری هستند که از تو دارم!

هنوز هم می توان از تو عاشقانه گفت!

1blackrose — Tue, 18 Nov 2008 06:08:18 GMT

مثل تمام اشک هایی که بی موقع ریختند ، تمام کلماتی که بی وقت گریختند .
بعد یادم می آید تاریک بود اتاق و باران می بارید ،آن قدر که رفته بود زیر باران هر چه خیابان و هر چه کفش . و من تنها سایه ای از بودنت را می دیدم . یک کم از نور چراغ های بیرون افتاده بود روی گردنت و من انحنای گردنت را می دیدم و فکر می کردم این جای داستان را تا آخر دنیا از یاد نمی برم . فکر می کردم تو اگر بروی و خاطراتت هم اگر گم شوند توی کارهای نیمه مانده و قبض های پرداخت نشده ، انحنای گردنت ، با هر باران ِ آخر پاییز ، به یادم می آید .
تو را اینگونه به یاد خواهم آورد . پیر هم که شوی . دور هم که باشی . حتی نباشی ... سایهء سیاهی که تو بودی ، نشسته روی صندلی ، نارنجی خاکستر سیگارت که نورش لبهات را روشن می کرد . انحنای گردنت .

و ترسیده بودم . ترسیده بودم... اگر مرا نخواهد ... ،
من با این همه روزهای مانده چه کنم . من با این همه باران هنوز نباریده ، ابرهای بارور .
بعد اندازهء یک کودک بسیار غمگین اشک ریختم و افسوس لحظه های از دست رفته را خوردم . آن قدر که اشکی نماند برای غلتیدن از گونه هام و من باز دلم اشک می خواست .
حالا کی بشود دوباره باران ببارد و من بی یاد و خاطره ، سرخوشانه این کوچه ها را بروم تا آخر و هی نشخوار نکنم یاد روزهای رفته را .

The End

1blackrose — Tue, 07 Oct 2008 17:10:12 GMT

تا بی‌کران خويشم، راهی دگر نمانده‌ست --- آغوش مهر بگشا، ای راز روزگاران

بی تو

1blackrose — Thu, 27 Mar 2008 18:58:20 GMT

   7 فروردین سال 1387

چه روزهای سیاهی گذشتند بی تو
چه ثانیه های غم انگیزی که هنوز نیامده اند!

دلم گرفته ... سال نو شده اما برای من زمان در سال 84 متوقف شده!!! هنوز پیاده ام زیر باران ... هنوز اشکهایم بی دلیل می آیند... هنوز بزرگ نشده ام... هنوز دوستت دارم ...
                                                                                    عاشقانه تر

                                                                                                       بی پروا تر

دلم بیشتر از پارسال تنگ ندیدنت است...
دیدی؟ ندیدنت... نبودنت هم تو رو از یاد من نبرد...
حالا مطمئن تر از همیشه می گویم:
                                              دوستت دارم تا زمانی که زنده باشم.

سال نوت مبارک فرن عزیزم

... نه

1blackrose — Tue, 04 Dec 2007 10:52:20 GMT

د ي ش ب

خوابت رو ديدم !

اين روزها بوي همون روزهايي رو داره كه من تقلا مي كردم تا تو رو بدست بيارم!

امروز فكر مي كنم آيا براي ۱ ثانيه هم كه شده من تو رو بدست آوردم؟

جواب اين سوال يك نه هست به بزرگي تمام دنيا

اما تو منو بدست آوردي!!!!

از كسي گلايه اي نيست اگه باختم به تو باختم

1blackrose — Fri, 19 Oct 2007 17:17:31 GMT

گفتي از عشقم حذر كن چه بد كردم نكردم

يادمو از سر بدر كن چه بد كردم نكردم

روز اول گفته بودي ولي از تو نشنيدم

توي آيينه ديروز كاشكي فردا رو مي ديدم

با تو عشق آمد و گم شد هر چه بود زير رو زبر شد

لحظه ها خالي و خسته زندگي بيهوده تر شد

گفتي از عشقم حذر كن چه بد كردم نكردم

فكر آزار و خطر كن چه بد كردم نكردم

عشق اولين تو بودي با تو من عشقو شناختم

اي تو عشق آخرينم رفتي و درد و شناختم

با تو من عشقو شناختم با تو من زندگي ساختم

از كسي گلايه اي نيست اگه باختم به تو باختم

هر كسي پس از تو آمد خلوت منو به هم زد

تو رو باز به يادم آورد اگه از عاطفه دم زد

هر كسي پس از تو آمد خلوت منو به هم زد

سرنوشت من نبوده سرنوشتي كه رقم زد

گفته بودم بعد از ماه رمضان ميام... اومدم ... يه جورايي خالي اما تازه...

اين شعر رو هم براي آخرين باري كه از فرن به عنوان " عشق زندگيم" ياد ميكنم گذاشتم... من تا هميشه٬ تا آخر دنيا فرن دوستت دارم. فكر نكن كه اگه حرف زدم حرفم بيخودي بوده اما مي خوام رنگهاي ديگه رو ببينم. خودت گفتي ... سخته اما بايد بشه...

ميدونم كه مي خوام فراموش كنم كه عشق زندگيم بودي٬ اين روزها سعي كينم ديگه تكرار خاطره نكنم! شايد اگه زير بارون راه برم ياد تو بيفتم اما ديگه گريه نمي كنم!

بازم ميام اما با يه حس ديگه ... كي رو نمي دونم اما ميام ...

شايد حرف آخر باشه!!

1blackrose — Sun, 19 Aug 2007 19:31:42 GMT

مسخره است... درست توي موقعيتي كه هيچوقت فكرش رو نمي كردم دوام بيارم، دوام دارم ميارم!!! مسخره تر كارهامه... مسخره نوشتن اين وبلاگ است ...

به بهانه هاي پوچ چنگ ميندازم... فرن هم يه بهانه پوچ است... اون روزها هم خوب مي دونستم كه تمام كارهام بي فايده است... ولي نه بد رفتاري هاش... نه مسخره كردن هاش و نه قبض هاي بالا، هيچ چيز برام مهم نبود الا اون... الان همين طوره... اما متاسفم براي خودم... هميشه آرزو داشتم يه روزي برسه كه فرن قدر عشق منو بدونه... هميشه به همين اميد ادامه مي دادم ... همه چيز رو تحمل مي كردم ... به قول خودت : سختي ها رو تحمل مي كردم، و به نظرم سختي نبودن... مي گفتم بايد طي بشه تا زمان من و فرن هم برسه!

اما انگاري هيچوقت نمي رسه... خسته شدم از اين همه وعده دروغي به خودم.

به كمال مي رسي فرنام عزيزم...

ولش ... دارم رها مي كنم ، زمان رها كردن داره مي رسه... پارسال ماه رمضان بود كه با خودم شرط بستم براي اين رهايي...

يادته؟ تو روزه نمي گرفتي ... يادمه با اون مستخدم مسخره سر اينكه براي تو توي آنتراك چاي يا آبميوه مي آورم چه بحثي در گرفت و ....

همه اون خاطره ها مثل روز برام روشنه... اما ياد آوري خاطره ها يه جايي خيلي سخت ميشه... من براي عشقي كه داشتم از همه زندگيم مايه گذاشتم... چيزي نيست كه توش كوتاهي كرده باشم اما اونچه كه ديدم بر خلاف انتظارم بود...

باشه ... مي خواستم حداقل يه قسمتي از تنهاييهام رو اينجا، با تو قسمت كنم... اما ...

ديگه اينجا نمي نويسم...

جايي مي نويسم كه

تو نخوني و ناراحت نشي !

و ( شايد ) حرف آخر:

اميد عافيتم بود روزگار نخواست قرار عيش و امان داشتم زمانه گرفت

؟

1blackrose — Fri, 17 Aug 2007 19:18:18 GMT

سلام

این پست فقط برای شاعر باشی عزیز است: دلم می خواد حالا که دارم به آخر راه می رسم یکی منو قانع کنه...

کامنت شاعر باشی عزیز رو جواب دادم، تيكه به تيكه ...

azize man khob doroste ke haghighat toei ke uno dust dari, vali shayd hameye haghighat to nabashi ( حقيقت چيه؟ چيزي كه وجود داره؟ چيزي كه نيست؟ من هستم ... اما اوني كه دوستش داره نيست... من با هيچكس هيچ ارتباطي برقرار نكردم چرا كه به عشقي كه نسبت به فرن داشتم ايمان داشتم اما فرن منو توي دنياي خودش راه داد! پس بايد منو حالا ببينه!)

khod khah nabash maryam, shayd unam kasio dust dare
pas inam mishe haghighat

( خودخواه؟ من خودخواه هستم؟ من به عشق اون احترام مي گذارم... اما من حقيقتي هستم كه وجود داره... زنده است... ميشه روش حساب كرد)

shayad unam ye tare muye kasi ro ke dust dare ba hichki avaz nakone
age kasi ro dust dari vase khatere khodesh dusesh dashte bash, n abekhatere dele khodet

( چطور به اين نتيجه رسيدي كه من اونو به خاطر خودم دوستش دارم؟ نه... منونمي شناسي پس زود قضاوت نكن)

vase inke age uno harja ke hast khsohbakht bebini khosh haal beshi
are manam mesle khayli haye dige yeki ro dust daram
bishtar az harchizi ke mishnakhtam o mishnasam
az dast yaftani o nayaftani, kholase harchi o harchi
vali khob hatta mesle to khabesh ro ham nemibinam che berese be inke omidvar basham ye chizaei benevisam o un biad 1 sanie az 24 saate sh ro be una ekhtesas bede, ama hamishe arezeue khoshbakhti o salamatisho daram
omidvaram harja ke hast khoshesh bashe, va ba ahrkasi ke hast khoshbakht beshe

( من آرزوي خوشبختي اش رو دارم... بهترين ها رو براش مي خوام... اميدوارم اگه راهي هست كه اون و عشقش به هم برسن ، اون راه جلوي پاشون پيدا بشه ... نوشتن دلتنگي هام توي اينجا به اين معنا نيست كه من مي خوام اونو مجبور كنم به انتخاب من! )

to ham inghadr sangdel nabash, mosnefane ba in ghazieh barkhord kon
motmaenam uni ke to dusesh dari arameshe bishtari dare ta intori
pas rahatesh bezar o say kon hamishe vasash joz khubi chiz inakhay

سنگدل! منصفانه نيست قضاوت شما... يعني من با نوشته هام آرامش اونو به هم مي زنم؟

age gharar bashe male to beshe , mordeye toro ba ye sange ghabrfe sefareshi be che dardesh mikhore
pas say kon mesler ye ashegh fekr koni behesh na mesle ye ...
bikhiaal

قرار نيست اون مال من بشه، اون يه مرد آزاد است... متعلق به همه و هيچكس ... راه برگشتي نيست... منم راهي رو رفتم كه نمي تونم ادامه اش ندم... فرن هميشه مي گفت كه من لجباز هستم! راست مي گفت اما اينجا خودم هستم و خدايي كه منو آفريده، ميدوني شاعر باشي عزيز، نبايد اين كار رو شروع مي كردم... حالا بايد تا آخرش برم وگرنه هميشه پيش خودم شرمسار هستم.

omidvaram chizaye behtari azat bekhunam inja
movafagh bashi
bye

نمي دونم ...

فرن اگه اومدي به اين سوال من جواب بده:

من با نوشته هام باعث آزارت ميشم؟