بدون شرح !

     شكست

  آسمان زير بال اوج تو بود
  چون شده  اي دل كه خاكسار شدي ؟
  سر به خورشيد داشتي  و دريغ
  زير پاي ستم غبار شدي

    ترسم اي دلنشين ديرينه
    سرگذشت تو هم ز ياد رود
    آرزومند را غم جان نيست
    آه اگر آرزو به باد رود 
                              ه . الف . سایه

امروز اصلا" خوب نیستم و یه حس بد دارم...انگار می خواد اتفاق بدی بیفته ... نمی دونم چرا اینجوری است... دیشب یه اتفاق بد برام افتاد و از بس که بد بود من که اینقدر سخت جون هستم فشارم افتاد پایین و کارم کشید به کلینیک و سرم و ... از بس که بعضی از آدمها بی شعور هستند!!! من واقعا" نمی دونم چرا بعضی ها یادشون میره که" آدم" هستند ...

یه جوری خسته ام ... خیلی خسته ... دوباره اون حس مسخره همیشگی اومده سراغم ...

پ.ن : احتمالا" فردا راهی تهران هستم ... میرم تا اونجا کمی خودم رو رها کنم ... کاش بر نگردم !! هیچوقت ... اما می دونم که برمی گردم و این زندگی سخت و در هم همچنان ادامه خواهد داشت....

بیش از اینها ، آه ، آری

بیش از اینها میتوان خاموش ماند

میتوان ساعات طولانی

با نگاهی چون نگاه مردگان ، ثابت

خیره شد در دود یک سیگار

خیره شد در شکل یک فنجان

در گلی بیرنگ بر قالی

                              ...

میتوان بر جای ماند

در کنار پرده ، اما کور ، اما کر

میتوان با هر فشار هرزه دستی

بی سبب فریاد کرد و گفت

" آه

        من بسیار خوشبختم "

                                       "فروغ"

این روزها دارم فقط به اطرافم نگاه می کنم ، انگار از یه دنیای دیگه اومدم ... این روزها زشتی ها رو بیشتر می بینم و اصلا" همه چیز برام یه جور دیگه شده... امروز رفته بودم دنبال یکسری کارهای بانکی  توی صف که ایستاده بودم ۲ تا دختر نظرم رو خیلی جلب کردند ، مثل قوهای سفید بودند ... زیبا و دوستداشتنی و خوش تیپ ... اما انتهای کار خراب شد ... نمی خوام در موردش صحبت کنم اما یه سوال برم پیش اومده که پسرها چه چیز یک دختر براشون اهمیت داره؟ همه میگن این پسرها فقط برای چند روز خوش گذرونی با دختر ها دوست میشن اما نمی دونم این چند روز چرا تبدیل میشه به ازدواج؟!!

حتما" ازدواج برای اونها چند روزه است!!!! این روزها  همه معیارها رو در هم می بینم ... هیچ چیز سر جاش نیست... دیگه عشق و علاقه و پاکی برای کسی مهم نیست ...  من همیشه فکر می کنم  خدا از روح خودش در من دمیده پس من یه گوشه ای از روح خدا رو در خودم دارم ... خدا هم یعنی نهایت عشق  اما این آدمهای امروزی به کجا می خواهند بروند...

رگه های اون عشق سوزان با کمک یه دوست ( دکتر ع.م) در من داره تبدیل میشه به یه حس عمیق و عاقلانه درباره اش ... و البته ـ او ـ هم نقش به سزایی در این دگرگونی داره ... چون هر چی می گذره به این حرف نزدیکتر میشم که اون دوست خوبم گفت که : " ... همه اینها فقط و فقط به خاطر کسی است که آنقدر برای خودش و شما  ـ آگاهانه یا ناآگاهانه ـ ارزش قایل نیست که حتی بنشیند و با شما حرف بزند... اجازه بدین طرفتون خودش رو پیدا کنه..." من هم می خوام اجاه بدم تا هم اون خودش رو پیدا کنه هم خودم ، خودم رو پیدا کنم ... خیلی وقته که گم شدم ... از یه آدم شاد و مغرور نزول کردم به یه آدم بد اخلاق و ... دارم حسابی می گردم ... این فرصت خوبی برای ـاوـ هم هست ...

در هر حال خیلی دلم می خواد که این دوست رو به همه معرفی کنم تا بقیه هم از داشتن یه دوست خوب بهره مند بشن به همین دلیل ازشون می پرسم و اگه مایل بودند اونوقت ایشون رو معرفی می کنم ...در هر حال ... این روزها روزهایی هست که من دارم توی فایل های مغزم یه بازنگری می کنم شاید اصلا" ویروسی شده باشم !!!! و احتیاج مبرم داشته باشم که روحم رو یه فرمت حسابی بکنم...

راستی دیشب بدون هیچ آرامبخشی خوابیدم ...

تا آغاز می کنیم وقت رفتن است                                                               

            چقدر زود

                         دیر می شود

                                                   (...)

این روزها سرشارم از دوران کودکی ... نمی دونم چرا من همیشه این دوران رو با زمستون به یاد میارم و چکمه های قرمزی که کناره هاش یه ماه و ستاره نقره ای گلدوزی شده بود و خیلی دوستشون داشتم ... جمعه های خوب و دوستداشتنی و آب لیمو شیرین و کارتون نیک و نیکو ... یا کارتون پسر شجاع و اون شیپورچی بدبخت که اگه دست به طلا هم می زد خاکستر میشد!!!   بعد از ظهر جمعه مخصوص اطو کردن لباس ها بود ... مانتو و شلوار و مقنعه ... همیشه جوراب هامون سفید بود و اگه یک بار کثیف بودند مامانی حسابی ....    چقدر زود گذشتند ...  روزهای عشق و آرامش ... روزهای دیکته و ریاضی و جدول ضربی که تنبیه شدم و صد دفعه از روی آن نوشتم تا اون رو حفظ بشم !! ( البته فکر نکنید من بچه خنگی بودم ... نه بازیگوش بودم ...) و اون روزها بوی " عزیز" رو میده ... چقدر مهربون بود و حیف که خیلی زود رفت ...

آره این روزها انگاری بوی همون روزها رو می ده ... امروز مرتب این شعر روی لبم بود :

      دلم تنگه برای گریه کردن                               کجاست مادر کجاست گهواره من

      همون گهواره ای که خاطرم نیست                      همون امنتیت حقیقی و راست

               امروز با خودم فکر کردم:

      براستی چقدر از سادگی و صداقت و صمیمیت کودکی امان را با خودمان داریم؟ 

چیزی نبود... هیچ چیز بجز تیک تاک ساعت دیواری

دریافتم  باید     باید      باید  

              " دیوانه وار دوستش بدارم"

                                                             " فروغ"

امروز تمام وقت بارون اومد ... و می دونم که تهران ... شهر من ... پوشیده شده از برف... وقتی که امروز تلفنی باهاش صحبت کردم فهمیدم که تهران باید خیلی قشنگ شده باشه ... و چقدر دلم می خواست که منم می تونستم اون  موقع تهران باشم... حیف که امروز رو تعطیل نکردند وگرنه من حتما" این ۳ روز تعطیلی رو خونه خاله بودم!!! ( حیف...)

بارون همیشه بهم درس داده ...درس مهربونی ... درس صبوری ... درس عشق... هر چقدر زمان       می گذره فقط یک چیز رو درک می کنم کنه :  اون واقعا" مهربون است و دوستداشتنی... و من از صمیم قلبم دوستش دارم ... امروز صبح باز هم زیر بارون راه رفتم و اینبار فقط دعا کردم:

 خدایا نعمت دوست داشتن رو از من نگیر  ... نه از من که از هیچ کس

خدایا من تنها همین یکدونه " عشق " رو دارم ... اون رو سلامت نگه دار و از من نگیرش

خدایا تنها من رو کمک کن تا یه عشق واقعی رو داشته باشم

خدایا "نازک دل همیشه تنهای" من رو در پناه خودت همیشه نگه دار

و دعای آخر اینکه :

خدایا خودت با دل همه آگاه هستی ... همه دل های پاک و عاشق رو در پناه خودت بگیر

                                                       آمین

چه کسی باور می کند که من به خاطر ـ او ـ گناه کردم ؟!

به خاطر عشق !!!

به خاطر بدست آوردن عشق !!!

این عشق چقدر ارزش داره ؟!!!

خدایا من چکار کردم ؟!!!

من گناهکارم   

                           من گناهکارم   

                                                           من گناهکارم   

                                                                                               من گناهکارم   

من گناهکارم   

                             من گناهکارم   

                                                        من گناهکارم   

                                                                                       من گناهکارم   

             جمعه ۱۶ دیماه ۱۳۸۴

برای همه همدلی ها ممنون

زهرا ی عزیزم ( از وب نسل خرمالو ) برای همه رد پاهایی که چه با اشک و چه با خنده برام همیشه میگذاری ممنون

 رامین جان( از وب در اوج تنهایی) که همیشه خدا رو به یادم میاره

ریرای عزیزم ( از وب روسری آبی ) که امیدوارم این روزا به خاطره انگیز ترین روزهای زندگیش بدل بشه و خوشبخت بشه

برای ستایش عزیزم که خیلی حرفهاش با ارزشه ( و البته راهنمایی هاش )

الناز عزیز از وب صحرا عشق که تازه به ما پیوسته

و محمد عزیز ( از وب بچه محل ) که دیر به دیر آپ می کنه و گویا سرش خیلی شلوغه!!

و بقیه دوستان که با کامنت هاشون منو  به خنده وادار می کنن !!

از همگی ممنون

دیروز یعنی ۱ شنبه ۱۱ دیماه ۱۳۸۴ گوشی ام گم شد ...

زشته که بگم توی یه کلاس ۸ نفره به سرقت رفت ...

دلم برای خود گوشی ام نمی سوزه ...              برای خاطرات ـ او ـ می سوزه

آخه تمام وقتهایی که بهش زنگ زده بودم یا زنگ زده بود توی حافظه اش بود !!!

امروز واقعا" خسته ام و یک بیزاری عمیق درونم را می خورد ...

                                        از همه حتی از ـ او ـ       (که مرا فقط به بازی گرفته)

تنها بهانه آپ امروز تشکر از چند نفر است که توی این روزهای سرد و خالی

برام از روزهای آفتابی و گرم میگن ... برای تشکر از کسانی که هنوز دوست داشتن یادشون نرفته :

                    اول ستایش عزیزم

                    دوم زهرای گلم از وب نسل خرمالو

                    سوم رامین جان از وب در اوج تنهایی

تنها کسانی هستند که توی این روزهای در خود شکستن با منند .

براشون از صمیم قلبم آرزوی روزهای سبزو یاسی رو دارم .

                   " بانوی بی نشان روزهای کودکی "

این شعر رو هم تقدیم می کنم به این سه یار :

زیبایی کودکی این بود

که هر گاه گریه می کردیم

می توانستیم پیش خود فکر کنیم

حالا حتما" خدا خیلی دلش برایمان می سوزد 

                                 ...

         افسوس

              چقدر زود بزرگ شدیم!

                                                                    بامداد روز یکشنبه ۱۱ دیماه ۱۳۸۴

                                                                             ساعت ۱:۵۶ دقیقه

دیگر خسته تر از آنم

که به فکر دریا و آسمان نگاه تو باشم

دلم می خواهد

چشمانم را ببندم

 و فردا صبح 

 یک ماهی کوچولوی قشنگ

 مرا از خواب بیدار کند         ...

دیگر خسته تر از آنم

که به فکر دریا و آسمان نگاه تو باشم

دلم میخواهد دریا و

آسمان نگاه تو باشم !

امروز جمعه است ... هوا ابری است ... امروز خجالت کشیدم از خودم از بس که این چند روز خسته و عصبی و گریون بودم ... سعی کردم پا به پاشون بخندم و شیطونی کنم و بشم همون دختر بلای قدیمی ... مامان دیشب اومد توی اتاق کارم و گفت:  دلم برای اون دختر شلوغ پر سر و صدا و شاد تنگ شده و من خیلی ناراحت شدم ... به خودم گفتم : خیلی بدی ... اونها مگه چه گناهی کرده اند ؟ امروز برای همشون فال قهوه گرفتم و تاروت ... خیلی خندیدیم ... فال تاروت مامانی کارت عشق افتاده بود ...اینقدر سر به سر مامانی گذاشتم که نگو ... الان که دارم اینها رو تایپ می کنم ساعت ۹:۱۷ دقیقه است ... راستی عصر بهش زنگ زدم که بهش بگم فال تاروت اون چی در اومده !!!!!!!! ۳ تا زنگ خورد و جواب نداد منم ادامه ندادم !!! عمیقا" احساس می کنم انرژی ام داره تحلیل می ره ... دیگه چیزی به آخر جاده نمونده !!!!

آری این منم که در دل سکوت شب

نامه های عاشقانه پاره می کنم

ای ستاره ها اگر به من مدد کنید

دامن از غمش پر از ستاره می کنم

"فروغ"                                                                                 

وقتی که مثل این آدم های احمق میشینی روی تختت و از ساعت ۸:۳۰ دقیقه شب تا ۱۲:۴۵ دقیقه فقط و فقط به گوشی ات نگاه می کنی و فکر می کنی که الان زنگ می زنه( و جرات هم نداری که زنگ بزنی) ... اونوقت می تونی مطمئن باشی که بهترین ثانیه ها و دقایق رو گذرونده ای !!! می بینه ... کور که نیست ... میبینه که شماره تو Missed call افتاده ... پس اگه دلش بخواد زنگ می زنه !!! دیشب یاد  نیلوفر افتادم . اون هم یه مدت همین جوری بود ... و بلاخره بعد از تحمل ۷ ماه تنها چیزی که فهمیدیم این بود که نیلوفر سکته کرده !!!!!!

 نمی دونم وقتی دانیال فهمید نیلوفر  خودکشی کرده چیکار کرد اما روز هفتم سر خاک من دانیال رو ندیدم و بعدا" فهمیدم که رفته بوده شمال !! من اما شاید به قدر نیلو عاشق نیستم شایدم شهامت این کار رو ندارم ... به هر حال در نظرم تحمل این روزها و اینکه ببینم در آینده چه اتفاقی می افتد لطفش خیلی بیشتره ... این روزها اصلا" روزهای خوبی نیستند... فکر می کردم اگر اون منو توی دنیاش راه بده به آرامش می رسم اما حالا می فهمم که نه تنها این مقصود بر آورده نشده اون یه ذره آرامشی هم که داشته ام از بین رفته اما  من خوشحالم ... نیست و برای مراسم فوت یکی از دوستانش رفته تهران ... از شنبه تا حالا ... امروز ۵ شنبه است ... دلم خیلی گرفته ... خدایا من فقط تو رو دارم ... خدایا نمی خوام شکایت کنم اما ... ( حالا خدا میگه دیدی داری  شکایت می کنی ؟ قرار ما این نبود) باشه خدا ... باشه ... من راضی هستم به همه اون چیزهایی که تو برام مقدر کرده ای ... من باز هم صبر می کنم ... صبر... صبر ... صبر       و تحمل ... . می گذرم از تموم تلخی هاش ... می گذرم تا همیشه عاشق باشم می گذرم تا لایق عاشقی باشم ... 

                                                       پنج شنبه ۸ دیماه ۱۳۸۴

تاریکی ... همیشه از تاریکی می ترسیدم ... اما این روزها    فقط در تاریکی راه می روم

                                                                                 فقط در تاریکی فکر می کنم  

                                                                               و فقط در تاریکی اشک می ریزم

تاریکی این روزها برایم مفهوم تازه ای دارد ... شب برایم دیگر ترسناک نیست ...

  این روزها فقط از یک چیز می ترسم :       

                                                 - او -     !!!!!!

؟ سارتر می گوید: انسان همان جایی است که تصمیم می گیرد باشد.

ياران من

         بيائيد

با دردهاي تان ،

و بار دردتان را

در زخم قلب من بتكانيد .

من زنده ام به رنج

مي سوزدم چراغ تن از درد ...

ياران من

         بيائيد

با دردهاي تان ،

و زهر دردتان را

در زخم قلب من بچكانيد .

ا.بامداد

امشب بارون میاد و هیچ کس نمی تونه عمق دلهره من رو درک کنه .. آخرین باری که با هم تماس داشتیم او به من زنگ زد و گفت که من فقط می خوام اونو اذیت کنم و .... نمی دونم چیکار کنم ... ساعت ۷:۳۰ دقیقه بودکه اومدم خونه ... ۱ ساعت زودتر مرخصی گرفتم ... زیر بارون راه رفتم ... آنقدر که خیس خیس شدم و وقتی رسیدم خونه به بهانه اینکه باید گلهام رو رنگ کنم رفتم توی اتاق کارم... هوای بارونی توی راه پله نشستم و بدون اینکه ترسی داشته باشم سیگار کشیدم و فقط فکر کردم ... ساعت ۹:۷ دقیقه شد ... زنگ زدم ... نمی خوام چیزی در موردش بگم اما اون فکر می کنه من دارم با اون لجبازی می کنم ... من فقط فکر کردم وقتی آدم ناراحت است دوست داره با کسی درد دل کنه ... نمی دونم ... به قول خودش : این یک دفعه بخشش ... اما .... من که کاری نکردم ... چرا اینجوری کرد ؟راستی بهم گفت : دیدی که اصلا" هم برام مهم نیست که تو خودت رو بکشی !!! ( من چیزی ندیدم چون گوشی ام رو خاموش کردم و از دل اون هم خبر ندارم!!! ) من واقعا" نمی دونم اون چه اخلاقی داره !! میگه من وقتی سگ میشم ... نمی دونم ... هیچکس تابحال توی عمرم اینقدر منو اذیت نکرده ...  زیر بارون راه رفتم و دونه دونه حرفهاش رو مرور کردم و گریه ... گریه هایی که این روزها بی اختیار می آیند بدون هیچ هراسی وقتی اومدم داخل خونه سرخ شده بودم از سرما با یه قیافه بی ریخت و چشمای پف کرده ... توی آینه به خودم نگاه کردم : به اون یکی من خودم گفتم: چرا...

- تو نمی فهمی

- چی رو نمی فهمم

- اذیت نکن حوصله ندارم

- دوستش داری ...درست  اما عشق یکطرفه نمیشه!!

- منو دوست نداره بهش هم حق می دم اما فرصت هم میدم !!!

- که چیکار کنه ؟ بیشتر خردت کنه؟

- نه ... من رو بشناسه

- به چه قیمتی؟

- قیمتش هر چی باشه قبول دارم!!!

- مثل این زخم وحشتناکی که روی دستت زدی ؟

- هر چی !!! تازه اینکار رو کردم که یادم باشه نگرانی من فقط معنای نگرانی میده نه معنای اذیت کردن زخم دوم هم که به موازات اون زدم به خاطر اینه که یادم باشه وقتی  ۱ بار یک حرف رو می زنه من گوش بدم!!

- قیافت رو نگاه کن ؟

- چیز خاصی نیست از بی خوابی است !!!

- فکر می کنی تا کی دوام میاری؟

- تا وقتی زنده باشم !!!

- احمق... تو برای اون اصلا" مهم نیستی ... دوستت نداره و فقط داره اذیتت می کنه و تو احمق نمی فهمی ...

- not problem

- نه بابا ...

- کار دارم ... اینقدر هم از این فکرهای بد نکن !!! 

برام هیچی مهم نیست ... بهترین روزهای زندگیم همین روزها هستند چون برای چیزی می جنگم که بهش ایمان دارم و هیچ کس نمی تونه منو از تصمیمم منصرف کنه

تنها چیزی که توی این دنیا ارزش جنگیدن داره " عشق " است . من حالم خوبه . عقلم سر جاش است و تنها چیزی که توی قلبم است حس قوی دوست داشتنش است . دوستش دارم به هزار و یک دلیل ... اما از همه مهمتر چون نهانی ترین زوایای قلبم رو داره آشکار می کنه ... تا بحال خودم رو اینقدر سبک حس نکرده بودم ...

من مثل همین برگ هستم توی دستای ـ او ـ

کاش می دونست که من نه می خوام با اون لجبازی کنم نه چیز دیگری ...

کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد؛

                                                                 " فروغ "

ساعت ۴:۱۸ دقیقه بامداد روز یکشنبه ۴ دیماه ۱۳۸۴

بارون نم نم میاد و من بیدارم ... مثل همیشه ... دیگه به این بی خوابی عادت کردم و داره میشه جزیی از زندگیم ... اما ... نمی دونم چرا ـ او ـ اینقدر به همه چیز بد بین است . وقتی بهش گفتم که برای اثبات حرفم حاضرم خودم را بکشم ( چقدر بچگانه حرف زدم !!!) واقعا" باورم نمی شد که بگه :

برو خودت رو بکش!!! جرات اینکار رو نداری !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

و الان که نشسته ام و در یه سکوت آرامشبخش دارم همه ماجرا رو مرور می کنم می فهمم او چقدر ...( شاید بد )  است و من چقدر از او ... تر!!! این خیلی وحشتناکه که کسی باور نکنه ممکنه این شخص واقعا" نگران من باشه !!! میگه: " فکر می کنی من باور می کنم که تو نگران من بوده ای ؟ تو میخوایی اعصاب منو خرد کنی !!!!!!! "  اخه مگه من مریضم؟؟؟؟

یه لحظه با خودم فکر کردم رو کم کنی این ؟؟؟  هم که شده بیا ثابت کن این تویی که اشکال داری !!! اما بلافاصله چنان با خودکار روی زخم دستم زدم که دادم رفت هوا !!! به خودم گفتم حالا اون اشکال داره تو انگاری وضعیتت خیلی بدتره !!! خودکشی آخه به خاطر کی ؟ به خاطر چی ؟ به خاطر اون ؟ مطمئن باش خودت رو بکشی میگه به خاطر من نبود حتما" یه جای کار خودش ایراد داشته !!! از خودم خجالت کشیدم که این فکر رو کردم ... راست میگه ... نه ؟ اگه توی دوران ترم آخر کارآموزیم یه آدم اینجوری برای مشاوره میومد لطفی که بهش می کردم این بود که می بردمش طبقه ۱۰ ساختمان و بهش می گفتم تنها راهی که داری اینه که بپری پایین و اینجوری هم خودش رو راحت می کردم هم اطرافیانش رو ... چنین افرادی در درجه اول به خودشون ضربه می زنند و اصلا" هم براشون مهم نیست و حتی اون رو بر حق هم میدونند ... اما اطرافیان این افراد: ۲ حالت داره  یا دوستش دارند یا ندارند  ... اگه دوستش داشته باشند که ... ( مثل من بدبخت یه چشمشون خون یه چشمشمون اشک) اگه دوستشون نداشته باشند که میگن : بره به درک!!!

حالا یه سوال پیش میاد که آیا این افراد واقعا" ارزش دارند که آدم به خاطرشون ناراحت بشه ، گریه کنه و ... جواب این سوال بر می گرده به بحث ارزش ها!!! و متاسفانه من حوصله ندارم ... فقط میدونم من وظیفه دارم اول از خودم مراقبت کنم بعد از دیگران !!! همین زخمی هم که روی دستم زدم رو نمی دونم کی و کجا باید تاوانش رو بدم دیگه قتل نفس بماند:

پس نتیجه گیری امشب:

             - خودم رو نمی کشم!!!

            - زنده می مونم و با زنده بودنم به این آدم ثابت می کنم که تو در اشتباهی. ( آدم مرده که   نمی تونه چیزی رو ثابت کنه پس از این روزهایی که اجازه دارم توی این دنیای لعنتی زندگی کنم رو پاس می دارم و مطمئن هستم زمانی که وقت رفتم من برسه خدا حتی ۱ ثانیه هم معطل نمی کنه  پس فعلا " به فکر نون باش که خربزه آبه !!!!)

نگرانش بودم

باور نمی کنه ...

گفتم برای باور کردنم حاضرم خودم رو بکشم

گفت : خودت رو بکش ... جرات این کار رو نداری!!

گفتم حالا میبینی !!! 

بعد از ظهر  شنبه ۳ دیماه ۱۳۸۴

خیلی دلم می خواست وسط مهمونی یه تک زنگ هم که شد بزند اما نزد ... به خودم میگم تو دیگه چقدر دلت خوشه دختر !!! خلاصه من موندمو یه مهمونی کوچولوی یه نفره ... تلویزیون که مرده شورش رو ببرن ... خودم بودم و نوار سلانه و دیوان فروغ و یه شمع نقره ای که آروم آروم آب میشد... بهم گفته که حتما" قرص هامو بشورم و بخورم! دلم نمی خواست چیزی بخورم ... رفتم سراغ کامپیوتر ... فیلم HEAT دنیرو رو دوباره دیدم البته به طور خلاصه شده ... یه چیزی توی این فیلم هست که ...هیچی ولش کن ...شعور درک فیلمم رو از دست دادم ... بر و بچه ها هم مرتب همین مسیج تکراری رو می فرستادند ... شادیهات به بلندای امشب و غم هات به کوتاهی امروز

  راستی مهمونی نرفتم  و _ او _ هم دعوت منو رد کرد ...